An farkındalığı, “şu anda ne oluyor?”u görmekten ibaret değildir.
O anda neye ihtiyaç olduğunu hissedebilmektir.

Zihnin otomatik tepkilerinden sıyrılıp, kalbin ve bedenin çağrısını duymaktır.
Bazen bu sessiz kalmaktır,
bazen konuşmaktır.
Bazen geri çekilmektir,
bazen yaklaşmaktır.

An farkındalığı, o anda kendini, duygunu, sınırını ve yönünü dinleyebilme hâlidir.
Tepki vermek yerine, gerçekten cevap verebilmektir.

Çünkü farkındalık sadece “şu anda olmak” değil,
“şu anda olanla temasta kalmak”tır.

Ve insan yalnızca kendinde olan bitenin farkında olmaz.
Temasta olduğu her şeyin —insanın, hayvanın, doğanın— ihtiyacını da hisseder.

Bu yüzden an farkındalığı, bir “kişisel gelişim hareketi” değildir.
Yaşamın bütününe dair bir uyanıklık hâlidir.

An farkındalığı ile,
bedenimizin yorgunluğunu fark eder ve işe küçük bir ara veririz.

Odadaki çiçeğin suya ihtiyacını fark eder, çiçekleri sularız.
Sokaktaki bir hayvanın yürüyüşündeki aksaklığı görür, mama kabını yakına çekeriz.
Bir arkadaşımızın stresini sezerek, bir an için durur ve “her şey yolunda mı?” diye sorarız.
Yaptığımız bir şakanın birini incittiğini fark eder, özür dileriz.
Toplantıdaki stresten bir çalışanın herkesten daha çok etkilendiğini fark eder ve stresi arttıran konuşmayı uyarırız. 

An farkındalığı, anın ihtiyacını keşfetmektir.
Bu bazen net bir sınır,
bazen sıcak bir gülümseme,
bazen de sadece durup nefes almaktır.

Ve bunların hiçbiri yalnızca bizimle ilgili değildir.
Çünkü her farkındalık anı, ilişkide bulunduğumuz tüm varoluşu dönüştürür.

Senin bu adımı atmana,
en küçük eylemleri bile kendi değerlerinle harmanlamana
ve tam da sana özgü biçimde bir diğeri ile paylaşmana
hepimizin ihtiyacı var.